Сура: Al-A'raf
Аят 7/150

وَلَمَّا رَجَعَ مُوسَىٰ إِلَىٰ قَوْمِهِ غَضْبَانَ أَسِفًا قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُونِي مِن بَعْدِي أَعَجِلْتُمْ أَمْرَ رَبِّكُمْ وَأَلْقَى الْأَلْوَاحَ وَأَخَذَ بِرَأْسِ أَخِيهِ يَجُرُّهُ إِلَيْهِ قَالَ ابْنَ أُمَّ إِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُونِي وَكَادُوا يَقْتُلُونَنِي فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْأَعْدَاءَ وَلَا تَجْعَلْنِي مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ

Мусо қавмига ғазаб ва афсус ила қайтиб. “Мендан кейин ортимдан қилган ишларингиз қанчалар ёмон? Раббингизнинг Амрини шоширдингизми?” деди ва лавҳаларни ерга ташлаб, инисининг бошидан тутиб торта бошлади. У деди: “Эй Онамнинг ўғли, бу одамлар мени заиф қолдиришди ва сал қолса ўлдиришарди. Душманларга мени кулгига қолдирма, мени золимлар билан бирга санама”.

Пояснение: